MINIMAL BLOOD

Punktem wyjścia do projektu MINIMAL BLOOD jest fascynacja tradycyjnymi polskimi balladami i pieśniami dziadowskimi, opowiadającymi o losach i zbrodniach kobiet.

Oba te gatunki pieśni były i są wciąż rozpowszechnione na wsi polskiej i – obok pieśni religijnych, lirycznych i obrzędowych – popularne i chętnie śpiewane. W treściach bowiem tych pieśni pojawiają się wątki ważne dla społeczności lokalnej (na zasadzie zapamiętywania szczególnie istotnych wydarzeń) i dotyczące wartości, zagadnień etycznych, moralizatorskich czy duchowych i eschatologicznych. Tradycja pieśni dziadowskich jest bardzo długa – wzmianki o nich pojawiają się już w XVI wieku. Dziadowie byli szczególnym rodzajem żebraków – postrzegano ich jako ludzi mających kontakt ze światem pozaziemskim. Tematyka wykonywanych przez nich pieśni zależna była od sytuacji, a szczególnie charakterystyczne dla tej tradycji było nawiązywanie bliskiej relacji ze słuchającymi – była to przede wszystkim muzyka skupiająca uwagę ludzi. Ta zasada jest też nadrzędna dla płyty MINIMAL BLOOD.

Na płytę składają się wciągające słuchacza, wielozwrotkowe opowieści. Pojawiają się tu historie kobiet, które decydują się na zbrodnie, ale także tych, na których zbrodnia jest dokonana; kochanków, którzy giną, bo ich miłość nie jest akceptowana; boskiej kary za planowanie czyjejś śmierci; diabelskiej kary za przyczynienie się do czyjejś śmierci; świętego uniknięcia śmierci. Historie prawdziwe i te mieszające świat realny z magicznym, które niegdyś służyły zapewne wzmocnieniu moralności. Czytane przez pryzmat współczesności opowiadają o wielowątkowości losów kobiety, o ich wrażliwości i emocjonalności, niemocy ale i poczuciu sprawstwa, miłości i odrzuconych uczuciach.

Hipnotyzujący, narracyjny charakter pieśni został wzmocniony poprzez sięgnięcie w warstwie instrumentalnej do stylistyki minimalistycznej. Minimalizm, operujący krótkimi, nakładającymi się na siebie, wielokrotnie powtarzanymi motywami jest oryginalną ramą dla tych mantrowych w charakterze i niekiedy mrocznych a zwykle tragicznych opowieści.

Narratorem jest śpiewak tradycyjny, wykorzystujący wiejska technikę śpiewu otwartym głosem. W instrumentarium pojawia się 5 rodzajów fletów, altówka, wibrafon, bębny obręczowe i perkusjonalia.

video: Martyna Iwańska, Zoszka Mykietnik
taniec: Agafia Wieliczko